Esther 15

1Et mandavit ei (haud dubium quin esset Mardochæus) ut ingrederetur ad regem, et rogaret pro populo suo et pro patria sua.● 2Memorare, inquit, dierum humilitatis tuæ, quomodo nutrita sis in manu mea, quia Aman secundus a rege locutus est contra nos in mortem :● 3et tu invoca Dominum, et loquere regi pro nobis, et libera nos de morte.● 4Die autem tertio deposuit vestimenta ornatus sui, et circumdata est gloria sua.● 5Cumque regio fulgeret habitu, et invocasset omnium rectorem et salvatorem Deum, assumpsit duas famulas,● 6et super unam quidem innitebatur, quasi præ deliciis et nimia teneritudine corpus suum ferre non sustinens :● 7altera autem famularum sequebatur dominam, defluentia in humum indumenta sustentans.● 8Ipsa autem roseo colore vultum perfusa, et gratis ac nitentibus oculis, tristem celabat animum, et nimio timore contractum.● 9Ingressa igitur cuncta per ordinem ostia, stetit contra regem, ubi ille residebat super solium regni sui, indutus vestibus regiis, auroque fulgens, et pretiosis lapidibus : eratque terribilis aspectu.● 10Cumque elevasset faciem, et ardentibus oculis furorem pectoris indicasset, regina corruit, et in pallorem colore mutato, lassum super ancillulam reclinavit caput.● 11Convertitque Deus spiritum regis in mansuetudinem, et festinus ac metuens exilivit de solio, et sustentans eam ulnis suis donec rediret ad se, his verbis blandiebatur :● 12Quid habes, Esther ? ego sum frater tuus : noli metuere.● 13Non morieris : non enim pro te, sed pro omnibus hæc lex constituta est.● 14Accede igitur, et tange sceptrum.● 15Cumque illa reticeret, tulit auream virgam, et posuit super collum ejus, et osculatus est eam, et ait : Cur mihi non loqueris ?● 16Quæ respondit : Vidi te, domine, quasi angelum Dei, et conturbatum est cor meum præ timore gloriæ tuæ.● 17Valde enim mirabilis es, domine, et facies tua plena est gratiarum.● 18Cumque loqueretur, rursus corruit, et pene exanimata est.● 19Rex autem turbabatur, et omnes ministri ejus consolabantur eam.●