Tobiae 2

1Post hæc vero, cum esset dies festus Domini, et factum esset prandium bonum in domo Tobiæ,● 2dixit filio suo : Vade, et adduc aliquos de tribu nostra, timentes Deum, ut epulentur nobiscum.● 3Cumque abiisset, reversus nuntiavit ei unum ex filiis Israël jugulatum jacere in platea. Statimque exiliens de accubitu suo, relinquens prandium, jejunus pervenit ad corpus :● 4tollensque illud portavit ad domum suam occulte, ut dum sol occubuisset, caute sepeliret eum.● 5Cumque occultasset corpus, manducavit panem cum luctu et tremore,● 6memorans illum sermonem, quem dixit Dominus per Amos prophetam : Dies festi vestri convertentur in lamentationem et luctum.● 7Cum vero sol occubuisset, abiit, et sepelivit eum.● 8Arguebant autem eum omnes proximi ejus, dicentes : Jam hujus rei causa interfici jussus es, et vix effugisti mortis imperium, et iterum sepelis mortuos ?● 9Sed Tobias plus timens Deum quam regem, rapiebat corpora occisorum, et occultabat in domo sua, et mediis noctibus sepeliebat ea.● 10Contigit autem ut quadam die fatigatus a sepultura, veniens in domum suam, jactasset se juxta parietem, et obdormisset,● 11et ex nido hirundinum dormienti illi calida stercora inciderent super oculos ejus, fieretque cæcus.● 12Hanc autem tentationem ideo permisit Dominus evenire illi, ut posteris daretur exemplum patientiæ ejus, sicut et sancti Job.● 13Nam cum ab infantia sua semper Deum timuerit, et mandata ejus custodierit, non est contristatus contra Deum quod plaga cæcitatis evenerit ei,● 14sed immobilis in Dei timore permansit, agens gratias Deo omnibus diebus vitæ suæ.● 15Nam sicut beato Job insultabant reges, ita isti parentes et cognati ejus irridebant vitam ejus, dicentes :● 16Ubi est spes tua, pro qua eleemosynas et sepulturas faciebas ?● 17Tobias vero increpabat eos, dicens : Nolite ita loqui :● 18quoniam filii sanctorum sumus, et vitam illam expectamus, quam Deus daturus est his qui fidem suam numquam mutant ab eo.● 19Anna vero uxor ejus ibat ad opus textrinum quotidie, et de labore manuum suarum victum quem consequi poterat, deferebat.● 20Unde factum est ut hædum caprarum accipiens detulisset domi :● 21cujus cum vocem balantis vir ejus audisset, dixit : Videte, ne forte furtivus sit : reddite eum dominis suis, quia non licet nobis aut edere ex furto aliquid, aut contingere.● 22Ad hæc uxor ejus irata respondit : Manifeste vana facta est spes tua, et eleemosynæ tuæ modo apparuerunt.● 23Atque his et aliis hujuscemodi verbis exprobrabat ei.●