Iob 14

1Homo natus de muliere, brevi vivens tempore, repletur multis miseriis.● 2Qui quasi flos egreditur et conteritur, et fugit velut umbra, et numquam in eodem statu permanet.● 3Et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos, et adducere eum tecum in judicium ?● 4Quis potest facere mundum de immundo conceptum semine ? nonne tu qui solus es ?● 5Breves dies hominis sunt : numerus mensium ejus apud te est : constituisti terminos ejus, qui præteriri non poterunt.● 6Recede paululum ab eo, ut quiescat, donec optata veniat, sicut mercenarii, dies ejus.● 7Lignum habet spem : si præcisum fuerit, rursum virescit, et rami ejus pullulant.● 8Si senuerit in terra radix ejus, et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,● 9ad odorem aquæ germinabit, et faciet comam, quasi cum primum plantatum est.● 10Homo vero cum mortuus fuerit, et nudatus, atque consumptus, ubi, quæso, est ?● 11Quomodo si recedant aquæ de mari, et fluvius vacuefactus arescat :● 12sic homo, cum dormierit, non resurget : donec atteratur cælum, non evigilabit, nec consurget de somno suo.● 13Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno protegas me, et abscondas me donec pertranseat furor tuus, et constituas mihi tempus in quo recorderis mei ?● 14Putasne mortuus homo rursum vivat ? cunctis diebus quibus nunc milito, expecto donec veniat immutatio mea.● 15Vocabis me, et ego respondebo tibi : operi manuum tuarum porriges dexteram.● 16Tu quidem gressus meos dinumerasti : sed parce peccatis meis.● 17Signasti quasi in sacculo delicta mea, sed curasti iniquitatem meam.● 18Mons cadens defluit, et saxum transfertur de loco suo :● 19lapides excavant aquæ, et alluvione paulatim terra consumitur : et hominem ergo similiter perdes.● 20Roborasti eum paululum, ut in perpetuum transiret : immutabis faciem ejus, et emittes eum.● 21Sive nobiles fuerint filii ejus, sive ignobiles, non intelliget.● 22Attamen caro ejus, dum vivet, dolebit, et anima illius super semetipso lugebit.●